Keto Berry Crumble

 

Υπάρχει κάτι σχεδόν ζεν σε ένα ταψί με φρούτα που μπαίνει στον φούρνο, χωρίς ιδιαίτερη τεχνική, δεν χρειάζεται πολλά υλικά, δεν χρειάζεται καν ιδιαίτερο σχέδιο. Απλά ακολουθείς την συνταγή.

Έχεις φρούτα, έχεις κάτι σε ζύμη από πάνω και αφήνεις τον φούρνο να κάνει όλη τη δουλειά! Έτσι απλά,  σαν καλός υπάλληλος που δεν ζητά ποτέ έξτρα μεροκάματο, ενώ εσύ κάνεις ότι ήταν περίπλοκη συνταγή και είσαι ξαφνικά σεφ.

Αυτό το γλυκό;

Ναι, πολύ περίπλοκο φίλε…

Άσε.

Όλη μέρα μου πήρε!

Από αυτή την απλή, σχεδόν αυθόρμητη λογική γεννήθηκαν μερικά από τα πιο αγαπημένα γλυκά του αγγλοσαξονικού κόσμου. Ανάμεσά τους δύο που μοιάζουν συγγενικά αλλά έχουν διαφορετική ιστορία πίσω τους. Το cobbler και το crumble.

Και κάπου εδώ αρχίζει η μικρή οικογενειακή ιστορία αυτών των γλυκών, η ιστορία δύο συγγενών που δεν μπορούν να αποφασίσουν ποιος είναι ο καλύτερος.

Το Μεγάλο Σχίσμα: Cobbler vs Crumble

Μια τραγωδία σε τέσσερις πράξεις.

Πράξη Πρώτη: Η Γέννηση

Το cobbler

ή αλλιώς πώς να φτιάξετε κέικ με φρούτα χωρίς να μπείτε στον κόπο να φτιάξετε κέικ με φρούτα

Κάπου στην Αμερική του 19ου αιώνα, μια καλή νοικοκυρά αντιμετώπιζε ένα σοβαρό υπαρξιακό πρόβλημα στην ζωή κάθε νοικοκυράς. Δεν είχε χρόνο για χάσιμο!

Ήθελε όμως να φτιάξει γλυκό.

Είχε φρούτα, είχε ζάχαρη, αλλά δεν είχε χρόνο να φτιάξει σωστή τάρτα. Η ζύμη ήθελε άνοιγμα, ψύξη, άνοιγμα ξανά, πλέξιμο στη ζύμη …

Ολόκληρη επιχείρηση.

Η πραγματικότητα της αποικιακής ζωής δεν άφηνε πάντα χώρο για τέτοιες πολυτέλειες. Τα υλικά ήταν περιορισμένα, οι φούρνοι συχνά αυτοσχέδιοι και ο χρόνος λίγος.

Οπότε η λύση ήταν απλή. Τα φρούτα μπήκαν σε ένα σκεύος και αντί για κανονική ζύμη πίτας από πάνω έπεσε μια γρήγορη ζύμη κέικ.

Καθώς ψηνόταν, η ζύμη φούσκωνε ανομοιόμορφα και δημιουργούσε μικρά εξογκώματα στην επιφάνεια.

Κάποιος παρατήρησε ότι η επιφάνεια έμοιαζε με καλντερίμι, με πέτρες που προεξέχουν εδώ κι εκεί.

Σαν δρόμος στρωμένος με cobblestones.

Και έτσι έμεινε το όνομα. Cobbler.

Ένα γλυκό που γεννήθηκε από ανάγκη και πρακτικότητα, αλλά σήμερα σερβίρεται σε πολυτελή εστιατόρια με vanilla bean ice cream στο πλάι και κοστίζει 18 δολάρια.

Ο άνθρωπος είναι ένα μυστήριο πάντως! Αν του ζητήσεις πολλά λεφτά για κάτι αυτόματα δέχεται ότι είναι haute cuisine..

Πράξη δεύτερη: ο ανταγωνιστής εμφανίζεται.

Το crumble

...ή το γλυκό που γεννήθηκε επειδή δεν υπήρχαν αρκετά υλικά για κανονική πίτα

Μερικές δεκαετίες αργότερα, στη Βρετανία , στη χώρα που έχει μετατρέψει σε τέχνη το να κάνει απλά πράγματα λίγο πιο περίπλοκα, εμφανίστηκε το berry crumble.

Το cobbler είναι παιδί του λαού.
Το crumble είναι ο αριστοκράτης ξάδερφος από το Λονδίνο.

Τεχνικά, το crumble είναι πολύ απλό.
Αλεύρι, βούτυρο, ζάχαρη. Τα τρίβετε με τα χέρια μέχρι να γίνουν ψίχουλα και τα σκορπίζετε πάνω από τα φρούτα.

Τελειώσατε.

Φυσικά, αν ρωτήσετε έναν Βρετανό σεφ, θα σας εξηγήσει γιατί το βούτυρο πρέπει να είναι παγωμένο. Αν βάλετε και λίγη κανέλα παραπάνω…
κινδυνεύετε να μη θεωρείστε πλέον πολιτισμένος άνθρωπος.

Η πραγματική όμως ιστορία του crumble συνδέεται με τη Βρετανία της δεκαετίας του 1940. Η χώρα ζούσε μέσα σε δελτία τροφίμων και περιορισμούς. Το βούτυρο, η ζάχαρη και το αλεύρι ήταν πολύτιμα και οι κλασικές πίτες απαιτούσαν περισσότερα υλικά από όσα μπορούσε να διαθέσει ένα μέσο νοικοκυριό.

Η λύση που βρέθηκε ήταν ιδιοφυώς απλή.

Αντί για κανονική ζύμη πίτας, ένα γρήγορο τρίμμα από βούτυρο, αλεύρι και ζάχαρη σκορπιζόταν πάνω από τα φρούτα.

Στον φούρνο αυτό το ταπεινό τρίμμα μεταμορφώνεται. Το βούτυρο λιώνει, η ζάχαρη καραμελώνει και η επιφάνεια γίνεται χρυσαφένια και τραγανή. Από κάτω τα φρούτα βράζουν στους δικούς τους χυμούς και δημιουργούν κάτι ανάμεσα σε σάλτσα και μαρμελάδα.

Το crumble γεννήθηκε από έλλειψη.

Και τελικά έγινε κλασικό.

Πράξη Τρίτη: Ποιος είναι τελικά τι, ω θεοί;

...ας το κάνουμε αυτό επίσημο, γιατί οι άνθρωποι τα μπερδεύουν συνεχώς.

To Cobbler έχει κάτι που μοιάζει με ζύμη από πάνω. Αυτή η ζύμη μπορεί να είναι σχεδόν σαν scone ή μπορεί να είναι cake-style σαν να έριξε κάποιος κέικ από πάνω δηλαδή ή και μπορεί να έχει πολύ λίγη ζύμη και να είναι πιο πολλά φρούτα.

Κανείς δεν συμφωνεί.

Υπάρχουν πόλεμοι γι’ αυτό στο Reddit. Οι Αμερικανοί δεν έχουν επιλύσει το θέμα ακόμα και μάλλον δεν πρόκειται να το κάνουν.

Τα φρούτα από κάτω βράζουν, φουσκώνουν, σιγοβράζουν και στέλνουν αρώματα προς τα πάνω μέσα από τα κενά της ζύμης σαν να ζητούν βοήθεια. Η ζύμη τα αγκαλιάζει.

Ή τα καταπνίγει.

Εξαρτάται από τον σεφ και τη διάθεσή του.

Crumble

Έχει ψίχουλα από πάνω.

Τελεία και παύλα. The end.

Δεν υπάρχουν ερμηνείες, δεν υπάρχουν φιλοσοφικές σχολές. Τα ψίχουλα είναι ψίχουλα. Είναι τραγανά, σπάνε ωραία κάτω από το κουτάλι και δίνουν αυτή την υπέροχη αντίθεση υφής με τα μαλακά φρούτα από κάτω.

To crumble δεν έχει identity crisis.

To  crumble ξέρει τι είναι.

Πράξη Τέταρτη: Η ψυχανάλυση

Τι λέει η επιλογή σας για εσάς ως άνθρωπο;

Αν προτιμάτε τον cobbler:
Είστε άνθρωπος που εκτιμά την ατέλεια. Σας αρέσει η ζεστασιά και η απλότητα που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Ξέρετε ότι η ζωή δεν είναι πάντα συμμετρική και το αποδέχεστε. Δηλαδή είστε κατά βάθος χίπις χωρίς structure.

Ή απλά μεγαλώσατε στην Αμερική και αυτό είναι αυτό που ξέρατε. Just as valid.

Αν προτιμάτε το crumble:
Εκτιμάτε τη δομή. Τη λεπτομέρεια. Θέλετε να ξέρετε τι τρώτε και γιατί. Σας αρέσει η τραγανή υφή και δεν ντρέπεστε γι’ αυτό.

Σας αρέσει όταν το κουτάλι σπάει την επιφάνεια και κάνει αυτό το μικρό crunch πριν φτάσει στα ζεστά φρούτα από κάτω.

Πιθανόν να ισιώνετε και το crumble λίγο πριν το βάλετε στον φούρνο. Για να είναι σωστό.

Δεν θα το παραδεχτείτε ποτέ δημόσια.

Αλλά το κάνετε.

Η αλήθεια που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε

Ξέρετε ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στα δύο;

Καμία.

Κανένας δεν σταματάει στο ένα κουτάλι.

Cobbler, crumble, και τα δύο με σαντιγί ή παγωτό, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Ένα άδειο ταψί μπροστά σας και ένα μικρό ερωτηματικό για το μέλλον σας. Μετανιωμένοι αλλά ευτυχισμένοι.

Τουλάχιστον αν είναι κέτο, η μετάνοια είναι μισή. #SorryNotSorry

Αυτή είναι η αληθινή κληρονομιά και των δύο.

Τα μούρα

…μικρά φρούτα με πολύ μεγάλο χαρακτήρα

Φράουλες, βατόμουρα, σμέουρα, μύρτιλα. Φρούτα που λιώνουν εύκολα, βγάζουν έντονους χυμούς και έχουν εκείνη τη μικρή οξύτητα που κρατά τα γλυκά ισορροπημένα.

Όταν ψήνονται, οι χυμοί τους πυκνώνουν και γίνονται σχεδόν σάλτσα. Από πάνω είτε κάθεται μια τραγανή βουτυρένια επιφάνεια είτε μια αφράτη ζύμη που απορροφά μέρος από αυτούς τους χυμούς και γίνεται μισή κέικ, μισή πουτίγκα.

Και ξαφνικά κάτι που ξεκίνησε ως ένα απλό ταψί με φρούτα γίνεται επιδόρπιο. Επίσης αυτα τα blackberries που έβαλα εγώ, ήταν φανταστικά υπέροχα!

Γιατί σήμερα αποφάσισα να κάνω crumble

Υπάρχει όμως και μια μικρή πρακτική λεπτομέρεια. Στο blog υπάρχει ήδη ένα strawberry upside down cake, οπότε ένα ακόμη κέικ με φράουλες θα ήταν λίγο επανάληψη.

Οπότε η απόφαση πάρθηκε πολύ γρήγορα.

Σήμερα πάμε προς την τραγανή κατεύθυνση.

Και επειδή στην αγορά υπήρχαν κάτι πανέμορφα φρέσκα blackberries, από αυτά τα σκούρα σχεδόν μαύρα που γυαλίζουν και σε κοιτάνε σαν να λένε «βάλτε μας σε γλυκό», η επιλογή έγινε ακόμη πιο εύκολη.

Blackberry crumble λοιπόν. Θέλετε να κάνω και Cobbler; Γράψτε μου, ξέρετε υποκύπτω πολύ εύκολα!

Μικρές σημειώσεις από την κουζίνα

Μην πιέσετε το crumble.
Το topping πρέπει να πέσει σε κομμάτια. Τα μικρά κομμάτια γίνονται τραγανά και τα μεγαλύτερα μένουν πιο βουτυρένια.

Αφήστε το γλυκό να σταθεί πριν το φάτε.
Μόλις βγει από τον φούρνο το φρούτο είναι αρκετά ρευστό. Μετά από 15–20 λεπτά δένει και γίνεται αυτή η παχύρρευστη σάλτσα που θέλουμε.

Τα berries θέλουν λίγη οξύτητα.
Το λεμόνι δεν υπάρχει για να κάνει το γλυκό ξινό. Υπάρχει για να φωτίσει τη γεύση των φρούτων.

Η συνταγή είναι και dairy και egg free, πόσο τέλειο; 

Το crumble τρώγεται και την επόμενη μέρα.
Αν μείνει κομμάτι στο ψυγείο, ζεστάνετέ το ελαφρά στον φούρνο και το topping θα ξαναγίνει τραγανό.

Κουτάλι.

Και καλή τύχη να σταματήσει κανείς στη μία μερίδα.

Και τώρα η αιώνια ερώτηση:
εσείς είστε team cobbler ή team crumble;

Προφανώς Crumble ναι;

Enjoy!